IN MEMORIAM PETER (PIP) MURER

Zaterdag 23 maart jl. nam de Vaalser gemeenschap afscheid van Peter (Pip) Murer. “Zijn Moeziek”, de Koninklijke Harmonie St. Cecilia 1836 Vaals, deed hem samen met zustervereniging Mannenkoor Cecilia 1837 Vaals, tijdens de Eucharistieviering in de St. Pauluskerk muzikaal uitgeleide. Pastoor Broekhoven refereerde in de levensloop van Peter Murer aan de vele verdiensten en zijn bijzondere band met de kerk. De harmonie musiceerde o.l.v. dirigent Patrick Sporken met indrukwekkende muziek.
Met de “broonkmarsj nr. 4, die Peter zeer aan het hart lag, werd hij, gesecondeerd door 6 harmonieleden, naar het altaar begeleid. Bariton-solist John Mullenders speelde met begeleiding van de harmonie een van Peter’s geliefde muziekstukken, het door hem vaak gespeelde “Berceuse de Jocelyn”. De harmonie koos muziek waarvan hij hield, zoals “Jesus Christ Superstar” en “Andante in G”. Het mannenkoor “Gnädig und barmherzig”, “Benedictus” uit de Jenkinsmis en “Frieden”. De harmonie nam aan het einde van de mis met vaandel afscheid onder de klanken van de mars “de Moeziek”, het verenigingslied van de harmonie van de hand van wijlen Hans Pelzer. Bij het afscheid van de talrijke aanwezigen klonk “Miniature for Band’ van oud-dirigent Gerhard Sporken. President Jo Kern sprak namen de harmonie het volgende “In memoriam”:

Beste Peter, beste Pip,

Ik dacht: Wat moet ik vertellen over een man die 65 jaar op zijn manier zijn stempel heeft gedrukt op onze harmonie, gelouterd en gelauwerd met koninklijke, militaire en gemeentelijke onderscheidingen en het erebestuurslidmaatschap van de harmonie. Ik besloot: Laat ik geen woorden zoeken die er niet zijn, maar refereren aan je daden. Met je daden heb je voor ons en voor jezelf een monument gezet, waardoor je door de harmonie, onze moeziek, nooit zult worden vergeten. Een monument op een sokkel waarvan je elke steen zorgvuldig hebt opgemetseld:
  • de steen van 65 jaar trouw geëngageerd lidmaatschap, waar ter wereld je ook was
  • de steen van enkele tientallen jaren kundige bestuurlijke inzet, die onze harmonie veel goed heeft gedaan
  • de steen van jouw invulling van het secretariaat, dat je voortzette in de zin van de verenigingstraditie en dat tot op heden door je opvolgers als fundament geldt om een goed secretaris te zijn
  • de steen van je geliefde en gekoesterde door jou opgezette Club van 100
  • de steen van jouw inzet voor grote evenementen van grote culturele waarde zoals “Clermoretti”.
  • de steen van je vermogen om netwerken in te richten en te onderhouden, fondsen aan te boren voor uniformen, vaandels en wat dies meer zij.
  • de steen van jouw ambassadeurschap voor de harmonie, het overal om je heen kweken van sympathie voor de moeziek
  • de steen van niet aflatende energie, ook toen je bariton definitief moest zwijgen
                                         
En dit alles gemetseld met de specie en het voegsel van je pregnante karaktereigenschappen als trots, recht door zee, vasthoudendheid, maar ook je eigenzinnigheid, eigenschappen die een goed bestuurder niet misstaan en die jou tot een markante waardevolle persoonlijkheid maakten.  We hebben van je mogen leren en afkijken en er ons voordeel mee gedaan. En de mensen die het van je hebben overgenomen zullen het in jouw geest voortzetten. Daar mag je met de hand op mijn hart verzekerd van zijn. Je was geen man van grote emoties, je moest het wat dat betreft hebben van het een-op-een-contact. Je genoot van wat soms “gewone” dingen lijken: een goed uitziend korps, goede opkomst, goede presentatie, instromende jonge muzikanten, de goed bezochte concerten, het succes van de revue, onze reizen en de traditionele activiteiten, zoals de optohten, de serenades, de processies, de communicantjes, de Hozelder broonk. De laatste Hozelder broonk die we samen hebben gelopen was er een waar jouw trots, je vasthoudendheid, maar ook je eigenzinnigheid meeliepen. Je haalde het einde net niet, maar de trots van meer dan 60 Hozelder broonke was er niet minder om. Het was, op die van vanmorgen na, je laatste broonkmarsj, waar je zo trots op was en die als een grote schat bewaard en bewaakt moesten blijven en ik kan het niet laten bij deze muziek nog even stil te staan in ons eigen vertrouwde Völser plat             

D’R BROONKMARSJ

Ènge van de lèstiesjste zache in ’t leëve van ‘ne moezikant is ’t lofe mit zie insjtroement. Mit ’n waarteisj lofe is jans jet aangesj als wie mit ’n klarinet of ‘ne tuba. Wie d’r moeziker ’t deet is veur d’r boessesjtoander  flits e röadsel, mè heë deet ‘t: Zie insjtroement drare, op de noeëte kieke, de longe leësj bloaze, oeskieke veur luisjer in ‘r weisj of anger zache open sjtroas, d’r veurjenger in ‘t ooch hauwe doamit deë nit op de hakke weët jetroane en in de moas lofe. En daan jeet ’t heej noch mer öm ‘ne doeëdjeweune marsj. D’r broonkmarsj is van ‘ne jans aangere orde, dat is e beleëve op ziesj.  D’r Pip hat de broonkmersj mitjesjpeëlt en noaderhand in d’r sjwatse veure mit d’r veursjtand mit jelofe. Als veursjtand hat me ziesj opjesjtalt in de veurste reije. Die hant nieks öm heng en kenne ziesj alzo op ’t lofe konsentriere. Da kunt ’n soebtiel handbeweijoeng en jans dezent me waal zoeë dat ooch de letste reije ’t könne hure, klinkt: links, links, links  twee drie vier..
En daan passiert jet…’t is ‘ne avaank deë jènge sjtart kent, e beweije dat nörjens bejoon, als wèn ’n oonzisjtbaar kraf e jeöld masjien op jank hat jezats. Jenge leuft. Nee, ‘ne broonkmarsj dat is sjlitsjong lofe op moeziek, is sjpotte mit de wètte van de sjwoartekraf: me lit ee bee e klietseklèng momèntsje langer in de loof hange. En tsejeliesjertsiet mit dat verlangzame, beweije die blauw oeniforme als wie ènge blok. Eentsel moeziekante junt op in èng kompakte massa en kofer en hoolts sjpeële ziesj op d’r rietmoes van trommel, dèkkele en dikke tsiem dörsj hoezerjezeumde sjtroase of langs weije en velder. Beej de ieësjte tuuën van d’r nommer 4, dér marsj onger de broonkmersj, dat i-jehauwe tèmpo, die Jötlieje aajriefende melodie, komme, veur allen diengen beej d’r keersjejank beej de Ieësjte Kommelejoeën, de vösjtieje us-jer en de tsezame jekniffe lippe. Hondervel. De klanke van de moeziek kroefe langs de moere van de huuzer erop en klinke va boesse oes de kèrsj erin. D’r broonkmarsj, zaat d’r Pip: jet sjönneres jift ’t koom, ofste noen sjpeëls of in d’r sjwatse mit veurop leufs. En daan dènk iesj an ’n oessjproach van ‘ne diesjter, deë zaat: “Muziek is de taal van de engelen”, “moeziek is de sjproach van de engele”. In deë zin: “In paradisum deducant te angeli”                                                                                          
Los die engele noa ’t paradies da noen mè komme.
Peter, Pip, van oos allemoal, veulmoals merci en adieë.